|
|
July 25
---------- o ----------

---------- o ----------
July 23
Det Gamle Riket (demo) (1995)
1. Morkets Fyste 7:28 2. Sognarikets Herskarinne 3:59 3. Rovhaugane 5:03 4. Krigaren si Gravferd 5:48 5. Krystallnatt 4:47
Sóknardalr (1997)

1. Sognariket sine krigarar 5:35 2. Det som var Haukareid 5:40 3. Morket sin fyrste 7:26 4. Sognariket si herskarinne 4:17 5. I ei Krystallnatt 5:15 6. Rovhaugane 5:32 7. Likbor 8:08 8. Sóknardalr 5:42
Arntor (1999)
1. Byrjing
2. Arntor, ein Windir
3. Kong Hydnes Haug
4. Svartesmeden og Lundamyrstrollet
5. Kampen
6. Saknet
7. Ending
1184 (2001)
1. Todeswalser 4:54 2. 1184 5:28 3. Dance of Mortal Lust 5:43 4. The Spiritlord 6:10 5. Heidra 8:17 6. Destroy 6:30 7. Black New Age 4:54 8. Journey To the End 9:34
Likferd (2003)
1. Resurrection of the Wild 5:52 2. Martyrium 5:00 3. Despot 6:01 4. Blodssvik 5:47 5. Fagning 8:31 6. On the Mountain of Goats 5:24 7. Dauden 4:19 8. Ætti Mørkna 7:46
Valfar, ein Windir (2004)
1. Strid (intro) 1:24 2. Stridsmann 5:55 3. Dans På Stemmehaugen 6:29 4. The Profound Power 4:57 5. Dauden 5:13 Performed by Enslaved 6. Ending 2:58 Performed by Finntroll 7. Mørkets Fyrste 4:13 Performed by E-Head 8. Destroy 4:57 Performed by Notodden All Stars 9. Likbør 5:26 Performed by Weh 10. Svartasmeden Og Lundamyrstrollet 9:14 Live In Trondheim 11. Blodssvik 7:44 Live In Trondheim
--- Disk Two ---
1. Soge II: Framkomsten 1:32 2. Krigaren si gravferd 6:24 3. Sognariket sine krigarar 5:38 4. Byrjing 3:18 5. Arntor, Ein Windir 6:57 6. Saknet 10:04 7. 1184 5:30 8. Journey to the end 9:34 9. Martyrium 4:59 10. Fagning 8:28 11. On the mountain of goats 5:25 12. Sóknardalr 5:45
Sognametal (DVD) (2005)

1. Strid (intro) 2. Sognariket sine krigarar 3. On the mountain of goats 4. Svartesmeden og lunnamyrstrollet 5. Stridsmann 6. 1184 7. Blodssvik 8. Fagning 9. Krigaraen si gravferd 10. Byrjing 11. Arntor ein windir 12. Sognariket sine krigarar (live at stallen gaupne 1996) 13. Ending (ulcus with valfar - live at meieriet sogndal 2000) 14. The spiritlord (live at meieriet sogndal 2001) 15. Heidra (live at betong oslo 2001) 16. Dance of mortal lust (live at john dee oslo inferno 2002) 17. 1184 (live at meieriet sogndal 2002) 18. Despot (live at 1001 watt skien 2003)

July 16
|
|
|
|
¿Qué son los "Eddas"?
La palabra Edda tiene un significado incierto:
a)Puede ser una referencia a Oddi, un lugar del sur de Islandia, donde se educó Snorri Sturluson, pasando a significar en este caso "El libro de Oddi", b) se puede traducir como "bisabuela" (?) c) Puede estar relacionado con el nombre de Odín, siendo así "Poesía" o "Poética" -de óthr, espíritu, razón-).
Bajo el nombre de "Eddas" se conocen a dos obras islandesas medievales distintas:
1) El Edda Menor, o Edda de Snorri o Edda en prosa, escrita por Snorri Sturluson (1179-1241) y cuyo nombre es dado en el propio libro: "Este libro se llama Edda. Lo ha compuesto Snorri Sturluson en la forma que aquí se presenta", compuesta hacia 1220 o 1225.
2) El Edda Mayor, o Edda en verso o Edda de Saemund, una recopilación de poemas paganos de carácter mitológico y heroico realizada por un autor desconocido hacia 1250 (posterior por tanto, a la Edda de Snorri). Como contenía poemas mencionados en el Edda de Snorri, comenzó a llamársele también Edda. Juntas forman el cuerpo formativo más importante para conocer la antigua mitología nórdica.
El Edda Mayor
También conocida como Edda en verso, el Edda Mayor está compueta por un total de 38 poemas de carácter mitológico y heroico, 29 de los cuales están recogidos en el famoso "Codex Regius", el más importante manuscrito éddico. Este código fue descubierto en Islandia en 1643 por el obispo Brynjólf Sveinsson. No tenía título, pero por la temática sobre la que versaban Sveinsson asumió que se trataba de las fuentes en las que Snorri basó su obra, dándole el nombre de Edda.
Incluso aventuró quién pudo ser el autor de tales poemas, o al menos de su recopilación, señalando al sacerdote Saemund (1056-1133), y mandó realizar una copia de los poemas a la que llamó "Edda Saemundi multiscii" (Edda de Saemund el sabio), conociéndose desde entonces con carácter general como edda al tipo de poemas recogidos en el Codex Regius.
Sobre el origen, fecha y autor de cada uno de estos poemas no hay nada seguro dando cabida a múltiples interpretaciones. Tradicionalmente se distingue en el Edda Mayor entre poemas mitológicos y heroicos, distinción sólo válida a los ojos de hoy en día, pues para los escandinavos del siglo XIII tan mítico resultaba un relato de Odín como uno sobre Sigurd.
No obstante, seguiremos esa distinción doctrinal. Entre los poemas mitológicos del Edda Mayor (un total de 15, aunque la consideración de algunos puede ser mitológica o heroica, por ejemplo el "Cantar de Völund", de ahí que ese número pueda variar) encontramos algunos escritos claramente en era pagana, que emanan una impresión mucho más esotérica que el resto y quizás usados para ceremonias iniciáticas de los jovénes escandinavos llegados a la edad adulta (13 años).
Tales poemas son: Vafþrúðnismál (o "Discurso de Vafthrúdnir"), Grimnismál (o "Discurso de Grimnir"), Hávamál (o "Discurso del Altísimo"), Hárbarzljóð (o "Canto de Hárdbard") y Völuspá (o "Profecía de la Vidente").
En cambio hay otros, como el Lokasenna (o "Sarcasmos de Loki") -escrito con una cierta intención de burla de los antiguos dioses-, que puede que pertenezcan a la primera mitad del s. XIII.
No obstante, esto no resulta extraño, pues Islandia siguió conservando su tradición pagana incluso siglos después de la adopción oficial del cristianismo en el año 1000. El resto de poemas fueron escritos en plena era cristiana, aunque como hemos dicho con un espíritu claramente pagano, recogiendo incluso fragmentos de era pagana conservados por la tradición oral.
Sin embargo es cierto que se produjo la inevitable inclusión de elementos cristianos (por ejemplo un marcado carácter misógino) que no concuerda con el resto de poemas paganos. Esta mezcolanza de visiones del mundo dificulta un poco el conocimiento que se puede obtener de la antigua mitología pagana, pero no le resta interés a los textos.
Los poemas mitológicos del Edda Mayor son los siguientes: Völuspá ,Hávamál, Vafþrúdnismál, Grímnismál , Skirnismál (Viaje o Discurso de Skírnir), Hárbarzljóð (Canto de Hárbard), Hýmiskviða (Cantar de Hymir), Lokasenna (Los Sarcarmos de Loki), þrymskviða (Cantar de Thrym), Alvíssmál (El Discurso de Alvís) Baldrs draumar (Los Sueños de Baldr), Rigsþula (Canción de Rig), Hyndluljóð (Canto de Hyndla), Völuspá hin skamma (La Profecía corta de la Vidente), Svipdagsmál: Grögaldr, FjölsvinnsmáL, lDiscurso de Svipdag: Hechizo de Gróa, Discurso de Fjölsvid. Los textos heroicos pueden agruparse por el héroe principal que en ellos aparece; así tenemos un primer grupo dedicado a Helgi Hundingsbani y Helgi Hjörvarðsson, seguidos por los de Sigurður Fáfnisbani, a continuación los de Atli y los hijos del Rey Gjúki y, finalmente, los poemas sobre Jörmunrekur, Rey de los Godos.
Edda Menor (Edda en prosa o Edda de Snorri)
Escrita hacia 1220 o 1225 por el político islandés Snorri Sturlusson (1179-1241) para ayudar a la formación de poetas en el estilo tradicional "escáldico", una forma de poesía nacida hacia el siglo IX y que fue muy popular en Islandia.
El manuscrito más antiguo que se conserva (llamado "Upsala Codex") data del año 1300. Snorri se encontró con un grave problema; la poesía escáldica contenía numerosas bases que exigían conocimiento de la antigua mitología pagana. Así, es característico de este tipo de poesía unas expresiones metafóricas conocidas con el nombre de kenningar: por ejemplo, referirse al barco como "corcel de las olas".
Pero en algunas ocasiones se insertaba material mítico en estas kenningar: es el caso "sangre del gigante" para referirse al mar, lo cual no puede entenderse sin saber cómo fue creado el mundo según la mitología nórdica. Por este motivo, el autor incluyó en su libro una 1ª parte bastante extensa donde explicaba los antiguos mitos escandinavos: el Gylfaginning (o "Alucinación de Gylfi"), un diálogo entre el Rey Gylfi y tres dioses (Hár, Jafnhár, Thridi), seguido por el apéndice Bragaroedhur ("Discurso de Bragi") una serie de historias sobre Odín y Thor relatadas por el dios de la poesía Bragi.
La 2ª parte del libro es el Skáldskaparmál (Discurso de la formación de los poetas) donde se explican numerosos kenningar y sinónimos (ókend heti) intercaladas con numerosas historias míticas y legendarias.
La 3ª y última parte es el Háttamál (Enumeración de metros), compuesto por 102 estrofas, cada una en un metro diferente. |
|
Yggdrassil es una de las concepciones más nobles de la cosmogonía. Es el árbol que conecta los 9 mundos de la tradición nórdica.
Este árbol de la Vida está maravillosamente elaborado. Con sus ramas abastece al género humano, extiende sus raíces a través de todos los mundos y esparce en el cielo sus brazos que dan Vida. |
|
| Tiene tres grandes raíces, una de ellas se extiende hacia los Aesir o Dioses, otra hacia los gigantes y la tercera se extiende por encima de Niflheim, debajo de esta última raíz que está constantemente roída por la serpiente Nidhögg y los demás reptiles, está la fuente de Hvergelmer. Debajo de la raíz que se extiende hacia los gigantes está la fuente de Mimir, en la que se hallan ocultos el espíritu y la sabiduría.
Bajo la raíz que se extiende hacia los Asires en el Cielo, se encuentra la fuente Mimir. Aquí los Dioses presiden en el juicio. Todos los días van a caballo a este lugar trepando por Bifrost (el Arco Iris) que es llamado el puente de los Dioses.
En la fuente de Mimir viven las tres doncellas o "Nornas" llamadas Urd, Verdandi y Skuld (Pasado, Presente y Futuro). Un águila sabia se sienta sobre las ramas del fresno, y sobre sus ojos hay un halcón que se llama Vedrfolnir. La ardilla Ratatosk sube y baja el fresno y lleva habladurías entre la serpiente/dragón Nidhögg y el águila. Cuatro ciervos comen junto al fresno: Dain, Dvalin, Duneyr y Durathror. Hvergelmir está llena de serpientes, y en la fuente de Urd, con la que las Nornas refrescan sus raíces para que no se pudran y cuya agua vuelve a todo lo que toca transparente como la clara del huevo, nadan dos cisnes. Del rocío de Yggdrasil se alimentan las abejas.
Yggdrassil es un mito completamente sublime y acabado. Es un símbolo que reúne todos los elementos de la mitología en un sistema poético. El árbol simboliza todo el universo y extiende en él sus raíces y sus ramas. Este árbol inmortal se mantiene de pie y florece de año en año. Es el árbol de la existencia. Es el Pasado, el Presente y el Futuro; lo que ha sido hecho, lo que se hace y lo que se hará. Dios y los hombres, todo lo que posee vida y consciente, tiene su morada en este árbol. Ygdrassill es el símbolo de la Vida Renovada.

|
A vague shadow lurking in the dark, A sane man's worst nightmare, A vision containing death, As a wake in honour of himself, For equal sane mortals, It's a nightmare becoming real, But I, I see it as the Final clause of a neverending deal, I embraced my vision, as it was common for me, A fate, a destiny, an inevitable early death Finally I'm dead, And the vision is revealed for everyone else
Windir - 1184 (2001)


Ei likbør hadde han sett komma, Sigande frå Trodladalen opp Lundamyri, Audmjuk han i akttok synet, Kven hadde dauden i teke, Med otta han keik i kista, Børi hadde med seg, Daud, velstelt, Hvàllætti han var, Etter dette han visste at Arntor aldri kom attende, Ja, stolt han kunne møta dauden, Gått viljugt i strid for å sikra ætti grid, Gått mannadrap so ein krigar byrg, Nekta trelldom, svik, ofra liv i grid, Men so hemn for oppreisa og slag, Ville svikarane setegarden ta, Ein gard so store at den på ein dag ikkje kunne gå, Tilmed heiden grunn garden er tufta på, Ei nye ætt skulle setegarden rå, Sette livet til for ætte og æra miste både setegarden og sæla, Men då dauden var nær vart han heidra likferd, Ein tragedie for ætlingane dette var, Skulle dei verkeleg missa slik ein gard, Vreida hans Sverre ville ingen ende ta
Windir - 1184 (2001)
Dying with sorrow not in hand, Welcoming my gods, an equal I am, A travel awaits before me, Encircled as a God, dead as a man, An era has now ended, But a new era will come, While my destiny fulfits itself, I glance at the world with wisdom from the end, My efforts will now be rewarded, As I enter Kingdom Come, My hate will now get fatal for those that disapproved me once, With my misanthropic these soon brought to life, I'll see an definite end for week, feeble minds, As I die I'll go further, further than any other man, To obtain powers and wisdom as a God from the other end, My death will be revenged with fury of the damned, My eternal life will be praised by the gods at the end.
Windir - 1184 (2001)
[Arntor, A Warrior]
Da va i Kaupanger syslemennedn hildt ti, han Ivar Dape å ain svikar ti. Han Sverre Sigurdssån dai sverga ti, henta inn skatte, aojifte å maira ti. Støao ti Saongdøledn va'kkje hjao svikaren Kong Sverre, men han Magnus Erlingssån berre. Han Kong Sverre va redde fø å møssa Sågn, ti Magnus dan ekta kongssån. Like før Jol i edlevaaottitri, kravde syslepakke ekstra yting, ti jolavaisla fø seg sjøl å nåken i. Blobade skolde trast skji. Arntor frao Kvaole i spissen, me Isak Torjilssån, sønedn has Arnjeir prest, Gaute å Karlsshåve. Dissa staute karadn, Saogndøle, Aisbyggje å Kaupaongsmenn, gjikk mot syslepakke kvitmessedag. Arge å fodle ao hat. Eplekjekke Ivar Dape ba om grid, Arntor å karadn lyste ut krig. Itte at øks om håve has svinga, va'kkje da mykje grid atte i bringao. Aover midnatt va mannadrape, pao tjuvpakk å kjeltringa, svaiti å han Ivar Dape aover. Å Jol da vart i Saogndal
Windir - Arntor (1999)
[The Blacksmith And The Troll Of Lundamyr]
Svartesmien budde pao Bjeddla i Saogndal. Da va dai daga dao ra draiv trådl i adle grende, or haug å hamra, adle staa i frao, å gjore jabnast ubya. Some hadde tihelde aolmannavegen å skremde live ao farande fålk itte aodaga; da felaste ao dissa va Lundemyrstrodle so hildt seg pao Londamyri midt i tjokkaste bøgdi. Svartesmien aotte ait trållsverd, Flusi nabne va. So hende da ain laurdagskveld at han etla seg pao utfer. Han stelde seg, stakk Flusi i slirao, tok ni bakkadn å følde vegen haim onde londadn dar han hadde myri framføre seg. Ho skjain å blainkte i maonaskjine. Å no saog han Londamyrstrådle so laog å sov, styggjele stort å hadde braitt seg midt ut yve myri. Men dao rann sinne i svartesmien, aotte han makt å sverd, so fekk han no råyna daim bi gjera ende pao uvite. Darme raiv han Flusi å rik staole rett i bringao pao ra. Dao vakna fodla trådle å skvatt opp, da vrai seg onde styngjen å fraista kvitta seg me sverdet. "Stikk å drag" skraik trådle å tainkte å fao Svartesmien ti å dra sverde aott seg atte. "Lat staonda so staind ti maondags" sa smien, å darme drog han vegen sin viare ti sjøs. No laut trådle ti. Dao Svartesmien for haimatte, va ra daudt, å so stakk han Flusi i slirao. Men dao åpna ra seg tri porta hiti Låftesnesfjedle, å utao dai urde å krauk ra trådl, smaoe å store. "No e bestn daue, no e bestn daue!" skraik rai. So kom dai å tok Londamyrstrådle mødlo seg å drog ra me aover fjorn å inn igjøno ran støste portn. Dar kvark trådlatye. Siao lit portadn seg atte, å fjedle gjåymde ra skremlige følgje i faonge sitt. I laonge tie ittepao ottast fålk å fara her, å helst om kveldadn. Da blainkte so onderle rao nire pao myri i maonaskjine. Skrymsledn råyvde seg, å ri tyktest håyra trådlaskrik gjøno daln. Kan henda trådli va attekåmne.
Windir - Arntor (1999)
|